Waarom sommige keuzes geen geld opleveren, maar alles veranderen
Soms doen we dingen niet omdat het direct materiële waarde genereert, maar juist omdat het een alternatieve waarde biedt. In dit verhaal lees je waarom ik Groeimannen heb opgericht en wat het mij heeft opgeleverd (en nog steeds oplevert).
Waar ik vastliep: een eerlijke terugblik
Sinds mijn 23e begon ik te merken dat ik zo nu en dan behoorlijk vastliep. Onbewust was ik erg druk en vluchtig geworden voor mijn binnenwereld. Tijdens mijn studentenleven, waar regelmatig uitgaan bijna onderdeel was van de weekroutine en de alcohol rijkelijk vloeide, viel het nog niet eens zo op. Ik deed immers wat veel mannen deden, namelijk: meer aandacht spenderen aan randzaken dan aan mijn daadwerkelijke studie. Dat verklaart ook een beetje waarom ik er in totaal zeven jaar over heb gedaan (inclusief twee tussenjaren weliswaar).
Het was dan ook een behoorlijke opluchting dat ik uiteindelijk mijn studie afrondde. Toen ik mijn eerste baan kreeg en ging werken voor een ondernemer, eigenaar van een klein MKB-bedrijf, merkte ik langzaam maar zeker dat, ondanks dat mijn harde werken werd beloond en ik me gezien en gewaardeerd voelde, er iets in mijn binnenwereld niet helemaal senang was. Mijn lichaam gaf al jaren signalen af dat het tijd was om te vertragen. Het was tijd om eens even op de rem te trappen en mezelf te ontmoeten waar ik was. Helaas hield mijn hoofd, en de daaraan verbonden overtuigingen, daar destijds toch echt een andere mening op na. Die vonden dat we nog wel even door konden rijden (het stemmetje: ik moet presteren! ik moet leveren! Ik ben toch niet zwak en kwetsbaar!). Als ik mijn lichaam zou vergelijken met het dashboard van een auto, dan brandden daar behoorlijk wat lampjes.
We reden zo, figuurlijk gezegd, nog een tijdje door tot het eigenlijk niet meer ging en ik merkte dat ik een aantal keren tegen overwerkt zijn aanzat. Slecht slapen, een kort lontje en prikkelbaarheid. Waarbij de toenmalige ondernemer, en tevens mijn mentor, tegen mij zei: ‘Doe je even wat rustiger aan.’
Uiteindelijk, toen ik 28 was, haalde mijn schaduw me in. Mijn vermijdingsgedrag had inmiddels ongezonde vormen aangenomen. Alcohol, verdovende middelen en ook vrouwen waren mijn go-to’s geworden om de hulpkreten van mijn binnenwereld telkens maar weer te verdoven. Op een blauwe maandag keek ik mezelf in de spiegel en zei ik tegen mezelf: ‘Nu is het genoeg.’
Wat een ‘hippie’ mij leerde over vertragen en voelen
Toen besloot ik toch maar versterking in te schakelen. Zo kwam ik terecht bij een begeleider genaamd Madeleine. Met haar wat vrije en bijna hippiachtige voorkomen en eveneens ingerichte praktijkruimte zou je al snel een oordeel kunnen vormen. Maar inmiddels was ik wijs genoeg om tegen mezelf te zeggen: ‘Beoordeel niet op de vorm, beoordeel op de inhoud.’ Madeleine wist mij prima te ontmoeten waar ik op dat moment was, want na ongeveer een half jaar aan tweewekelijkse sessies waren er meerdere doorbraakmomenten gerealiseerd.
Achteraf gezien waren die doorbraakmomenten niets meer dan dat ik voor het eerst in mijn leven gewoon even stilstond en langer dan tien seconden bij mijn emoties en gevoelens kon blijven. En mezelf, met begeleiding weliswaar, ertoe kon zetten om die emoties en gevoelens te herkennen, erkennen en toe te laten. Zoals je zou verwachten luchtte dat behoorlijk op. Het haalde de overdruk van de ketel op dat moment. Of zoals Gabriella Goddard het formuleert:
“Create space simply ‘be’ and clarity emerges for you to see”
En zo voelde het ook. Alsof ik weer wat scherper en met meer helderheid de wereld om mij heen waar kon nemen. In de jaren die daarop volgden kreeg ik steeds meer de smaak te pakken. Steeds vaker stapte ik vrijwillig in persoonlijke ontwikkel- en verdiepingstrajecten. Overtuigingen als ik moet presteren, ik moet leveren, ik ben toch niet zwak en kwetsbaar hadden ruimte gemaakt om mezelf met nieuwsgierigheid te onderzoeken.
Later bleek dat al die overtuigingen en mijn gedrag beschermende strategieën waren voor de kernovertuiging ‘ik ben niet goed genoeg’ — dus ik moet… Enfin, voor velen van ons mannen herkenbaar vermoed ik.
Deze nieuwsgierigheid werd met de jaren steeds sterker. Waarom ben ik zoals ik ben? Waar komen mijn overtuigingen vandaan? Dienen mijn overtuigingen mij nog? Wie en wat heeft daar invloed op gehad? En in hoeverre leef ik echt mijn eigen leven dat mijn moeder mij geschonken heeft? In hoeverre loop ik echt mijn eigen pad als man, of ben ik gewoon mijn familiegeschiedenis aan het herhalen? Ben ik net zo conflictvermijdend als mijn vader was? Ben ik, net als mijn moeder soms kon zijn, net wat te emotioneel beschikbaar? Met andere woorden: draag ik wel echt mijn eigen lot op mijn eigen schouders, of ben ik onbewust mijn eigenaarschap en verantwoordelijkheid aan het uitbesteden?
En hoe meer vragen ik begon te beantwoorden, hoe meer nieuwe vragen zich bleven aandienen.
Het moment waarop nieuwsgierigheid sterker werd dan angst
Vanuit een nieuwsgierige basishouding wilde ik eigenlijk meer weten van het persoonlijke ontwikkelings- en transformatiewerk. Sterker nog, ik wilde hier graag met andere mannen over in gesprek. De ene kant van de medaille was dat ik daar zelf van kon leren; tegelijkertijd konden andere mannen hier ook iets van meepikken, althans dat was mijn gedachte. Wat ik dacht: “Als ik loop te worstelen met deze vragen en thema’s, dan ben ik ongetwijfeld niet de enige.”
Van innerlijk werk naar Groeimannen
Zo rond september 2023 bestelde ik een aantal podcastmicrofoons en daar was het idee van Groeimannen geboren. Wat ik mij op dat moment niet realiseerde, was dat mijn leven in de jaren die daarop volgden drastisch zou veranderen. Of beter gezegd: transformeren.
Vanaf het moment dat ik de eerste interviews achter de rug had, ontmoette ik mannen die werkzaam waren in allerlei, op dat moment voor mij onbekende, werkgebieden. Woorden als lichaamswerk, ademwerk, systemisch werk, energetisch werk en mannenwerk kwamen zogezegd niet in mijn woordenboek voor. Naast inzichtsvolle gesprekken en ontmoetingen werd ik ook uitgenodigd om deze werkmethodes zelf te ondergaan. Zo ben ik, dankzij de podcast en de gesprekken, zelf ervaringen gaan opdoen in alle bovengenoemde werkgebieden. En doordat het vliegwiel van de podcast ging draaien, draaide parallel daaraan ook het vliegwiel van mijn persoonlijke ontwikkeling. Zo ontstond er een katalysator voor mijn persoonlijke groeireis.
In 2025 begon ik mijn interviews ook op video vast te leggen en startte ik het Groeimannen YouTube-kanaal.
Waarom de reis voor mij belangrijker werd dan het doel
Vaak als we dingen ondernemen of ergens tijd en geld aan besteden, dan moet het een doel dienen. Je wil zoveel omzet, je wil dit of dat bereiken, je wil zoveel abonnees of volgers. En toch heb ik tot op de dag van vandaag niet zo’n materialistisch doel voor ogen. Ik wil gewoon leren van andere mannen en die kennis en informatie beschikbaar maken voor nog meer mannen. Dat is het doel.
Zodra een aflevering online staat en mensen luisteren (of lezen), dan resoneert wat er resoneert bij diegene op dat moment in de tijd. Dit is per definitie een persoonlijke ervaring en verschilt dus per luisteraar of lezer. Wat die persoon daar vervolgens mee kan, wil of doet, ligt volledig buiten mijn span of control. Daardoor realiseerde ik mij al vrij snel dat als mijn drijfveer leren en delen is vanuit nieuwsgierigheid en moed, het koppelen van materialistische doelen hieraan eerder ballast zou worden dan wind in de zeilen.
Mijn doel is om echte, authentieke en inzichtvolle content te maken met gasten die bereid zijn iets van zichzelf te laten verschijnen, zodat ik en de luisteraar daar herkenning in kunnen vinden en er mogelijk iets kan resoneren. Mijn ervaring is dat als er iets bij ons resoneert en we openstaan om ‘geraakt’ te worden, er een beweging kan ontstaan. En dat is iets wat ik mezelf en andere mannen (en vrouwen uiteraard) oprecht gun.
Voor mij is het inmiddels volstrekt helder: de reis ís het doel. En hoewel het wat afgezaagd klinkt, moet ik al die mensen die deze inmiddels uitgekauwde quote onderschrijven toch gelijk geven.
Je eigen pad lopen, zonder het alleen te hoeven doen
Nu richt ik me nog even tot de mannen. Dus, hé man: tof dat je de moeite hebt genomen om tot hier te lezen. Mijn vermoeden is dat je reeds je eigen pad loopt, of een diep verlangen in jezelf herkent om dit te gaan doen. Jarenlang heb ik rondgelopen met de onbewuste overtuiging dat ik het allemaal alleen moest doen. Totdat ik met Groeimannen begon en ontdekte dat er veel meer mannen zijn die zich bezighouden met, of bekwaam zijn in, de mannelijke binnenwereld. En dat voelt toch meer kloppend, nietwaar?
Als mijn bewustzijnsreis mij één ding heeft verduidelijkt, is het dat sommige zaken wij mannen echt bij andere mannen hebben op te halen. Daar zal ik in dit blog nog veel en uitgebreid aandacht aan besteden in de vele artikelen die ik beoog te schrijven en te delen. Onder mannen heb ik geleerd wat echt eigenaarschap pakken betekent. Wat het betekent om daadwerkelijk verantwoordelijkheid voor mijn leven te dragen. En ik heb mogen ervaren hoe het voelt om mijn eigen pijn en shit te dragen en tegelijkertijd de rugdekking te voelen van andere mannen als het zwaar werd.
Dat vroeg wel iets van mij. Het betekende dat ik de overtuiging dat ik alles alleen moest doen, moest opgeven. Het betekende ook dat ik moest verschijnen — óók met mijn kwetsbare kant. De kant die zaken zoals eigenaarschap soms nog moeilijk en eng vond. Het betekende dat ik de schijn van controle moest loslaten en mezelf moest overgeven aan een groter proces. Dat ik mezelf eerlijk in de spiegel moest aankijken en niemand anders meer de consequenties van mijn keuzes en handelen kon toeschrijven.
Hoewel dit initieel angst en weerstand opriep, creëerde het ook een gevoel van waardigheid. Toen ik echt doorvoelde dat ik mijn keuzes, mijn handelen en de consequenties hiervan niet meer kon uitbesteden aan anderen, ontstond er tegelijkertijd een gevoel van: “Wat ik doe, doet er dan ook echt toe.” En de kracht en motivatie die ik hieruit putte waren vele malen sterker dan de weerstand die ik voelde vanuit angst en spanning.
De bovengenoemde inzichten en mijn toetreding tot het broederschap van Parcival’s Men maken het bewandelen van mijn eigen pad een stuk draaglijker. Ik bewandel mijn eigen pad en draag mijn eigen lot (plus alle shit en zooi). Maar als het nodig is, weet en voel ik dat ik het niet alleen hoef te doen en een beroep kan doen op een broederschap van inmiddels 84 mannen (en ieder jaar groeiende). En dat gevoel van rugdekking gun ik oprecht iedere man van harte.
Een uitnodiging aan jou als man
Mijn hoop is dat je een gevoel van herkenning ervaart in mijn podcast of in mijn schrijven. En dat je eruit haalt wat voor jou betekenis heeft. Verrijk jezelf met kennis en inzichten en ontdek interessante mannen, begeleiders, trainers, opleiders en mentoren die je kunt inschakelen als versterking voor je eigen pad.
Dit gun ik jou als man, maar gun het vooral jezelf. Join the movement.
Inspirerende groet,
Matthijs
[DISPLAY_ULTIMATE_SOCIAL_ICONS]